Baza wiedzy

Dzień w szkole

 

Każdy dzień to nowa przygoda...

Dzieci rozpoczynają dzień od gry na fletach, zabaw ruchowych i ćwiczeń rytmicznych integrujących grupę. W części merytorycznej przypominana jest wiedza z dnia poprzedniego oraz wprowadzane są nowe treści. Podczas części narracyjnej opowiadane są baśnie, legendy, mity, w zależności od wieku uczniów, korespondujące z poznawanym właśnie materiałem, porą roku, tematyką trwającego cyklu.

Nauczanie podczas lekcji głównej odbywa się w czterotygodniowych cyklach lekcyjnych zw. epokami, podczas których dzieci poznają język ojczysty, matematykę, historię, biologię, geografię. W ten sposób ułożony program nauczania daje dzieciom możliwość faktycznego zaangażowania się w poznawaną wiedzę, doświadczenia jej i przeżycia.

Lekcję główną prowadzi niezmiennie przez 6 lat nauki nauczyciel wychowawca. Tak długi i systematyczny kontakt z jedną osobą, która staje się autorytetem, daje poczucie bezpieczeństwa, bliskości i swobodę. Zaś dla nauczyciela jest możliwością prawdziwego poznania każdego ucznia, jego uzdolnień, charakteru i harmonijnego podążania za jego indywidualnym rozwojem.

Kolejnymi zajęciami w czasie dnia są lekcje wymagające systematycznych ćwiczeń i powtarzania. Jest to czas nauki języków obcych (w szkołach waldorfskich już od pierwszej klasy dzieci uczą się dwóch języków obcych), zajęć plastycznych, muzycznych, prac ręcznych.

W szkole waldorfskiej nie ma podręczników, pomocy audiowizualnych czy komputerów (przynajmniej w młodszych klasach). Przekazywanie wiedzy odbywa się przede wszystkim poprzez żywe słowo, barwną narrację, działania artystyczne i duże osobiste zaangażowanie nauczyciela. Dlatego od pedagogów waldorfskich oczekuje się ciągłego samorozwoju: pogłębiania wiedzy, pracy nad sobą, rozwijania uzdolnień i predyspozycji osobistych. Przy takim rozumieniu pracy, nie ma miejsca na rutynę i schematyczne, bezrefleksyjne nauczanie. Klasycznie wśród motywacji do nauki są: ambicja, strach i miłość. My kierujemy się tą trzecią.

 

O pedagogice waldorfskiej

 

Charakterystycznymi metodami dla pedagogiki waldorfskiej są:

– technika malowania „mokre na mokrym”: niefiguratywna, umożliwiająca poczucie i przeżycie powstawania barw, poznanie ich charakteru oraz emocji i wyobrażeń, które wywołują,

– nauczanie cyfr i liczb od strony jakościowej i poprzez doświadczenie, np. gdzie ukryła się dwójka ? – w ilości rąk, nóg, oczu; gdzie ukryła się trójka? w listkach kończyny, w budowie ręki, palca, itd.

– prace ręczne: szydełkowanie, robienie na drutach, tkanie, haftowanie, szycie – rozwijające małą motorykę, która ma znaczący wpływ na rozwój mózgu dziecka,

– dbałość o rozwój umiejętności narracyjnych: opowiadania, mówienia, wyrażania uczuć i sądów,

– tzw. “rysunek form”: wprowadzenie do geometrii i wsparcie kaligrafii,

– nauczanie muzyki:  wychodzące od skali pentatonicznej i oparte na powtarzaniu (gra na instrumentach opartych na tej skali: fletach, dzwonkach, lirze); skalę diatoniczną i zapis nutowy poznają dzieci dopiero w klasach późniejszych,

– praca z naturalnymi materiałami, najbliższymi człowiekowi: gliną, drewnem, runem, owczym, wełną.

– cykle lekcyjne związane z ludzką pracą i jej wytworami, np. „Od ziarna do chleba”, „Stare rzemiosła i zawody”, ” Budowa domu”,

– zabawy i gry ruchowe: częste zwłaszcza w pierwszych latach nauki, kiedy dzieci najchętniej i najefektywniej uczą się poprzez ruch, zabawę, rytm

i naśladowanie,

– religia niekonfesyjna: zajęcia z dziećmi mające na celu wspieranie ich naturalnej, wrodzonej religijności oraz ukazywanie im uniwersalnych praw moralnych; zajęcia nie odnoszą się do żadnego konkretnego wyznania (stąd ich nazwa), choć mogą z nich czerpać inspiracje (np. różne legendy, opowiadania); dostępna jest dla wszystkich chętnych dzieci niezależnie od ich wyznania i światopoglądu,

– eurytmia: nowa sztuka ruchu, dzięki której wizualizować można mowę i muzykę; odpowiednio stosowana ma właściwości harmonizujące

i terapeutyczne.

 

Program nauczania szkół waldorfskich to połączenie obowiązującej wszystkie placówki edukacyjne podstawy programowej, z metodami i programem nauczania właściwymi dla edukacji waldorfskiej. Warto wiedzieć, że z uwagi na uwzględnianie faz rozwojowych dzieci, w szkołach waldorfskich mają miejsce nieznaczne przesunięcia czasowe w realizacji programu, w porównaniu z  tradycyjnymi szkołami. Dzięki temu dzieci uczą się tego samego co ich rówieśnicy ale w najlepszym dla ich możliwości poznania momencie i w zgodzie z ich faktycznymi potrzebami i umiejętnościami.

Czym wyróżnia się edukacja waldorfska i na czym polega jej specyfika?

 

Edukacja waldorfska różni się pod wieloma względami od edukacji w szkołach tradycyjnych. Jedną z głównych zasad całej pedagogiki waldorfskiej jest przekonanie, że w proces uczenia się powinny być zaangażowane wszystkie siły wewnętrzne – a więc nie tylko intelekt ale także uczucia i wola. Jedną z konsekwencji takiego przekonania jest nauczanie głównych przedmiotów w systemie tak zwanych cykli lekcyjnych, z których każdy trwa trzy do czterech tygodni. Pozwala to dziecku lepiej skoncentrować się na przerabianym materiale i stymuluje w równej mierze głowę, serce i ręce.

Każdy dzień rozpoczyna się tzw. „lekcją główną”, trwającą około półtorej godziny i składającą się z kilku części. Lekcja rozpoczyna się zawsze od części muzyczno-rytmicznej a kończy częścią narracyjną, podczas której nauczyciel wychowawca opowiada dzieciom baśnie, legendy i mity. Podczas matematyki dzieci uczą się liczyć całym ciałem – skacząc, klaszcząc, tworząc wspólnie formy przestrzenne. Podczas przyrody i geografii poznają samodzielnie najbliższe otoczenie i pracujących w nim ludzi. Każdego dnia „aktywne” są też ręce: rysują, malują, modelują w glinie, rzeźbią, graja na fletach.

 

Dowiedz się więcej....

więcej

Strona stworzona w kreatorze www WebWave.